Na današnji dan, 15. maja 1848. godine, u jeku burnih političkih previranja u Habsburškoj monarhiji, održana je Skupština predstavnika 175 crkvenih opština iz eparhija sa prostora današnje Vojvodine, kao i predstavnika Srba iz Austrije i tadašnje Kneževine Srbije.
Ova istorijska skupština, održana u Sremskim Karlovcima, donela je sudbonosnu odluku – proglašena je Srpska Vojvodina.
Skupština je proglasila autonomnu teritoriju Srpske Vojvodine, a za njenog patrijarha imenovan je mitropolit Josif Rajačić, dok je za vojvodu izabran pukovnik Stevan Šupljikac, koji će ubrzo postati i prvi srpski vojvoda u novovekovnoj istoriji. Srbi su time prvi put dobili političko priznanje svoje posebnosti unutar Habsburške monarhije.
Granice tada proglašene Srpske Vojvodine obuhvatale su Srem, Vojnu granicu u Sremu, Baranju, Bačku s bečejskim i šajkaškim okruzima, kao i Banat sa njegovom Vojnom granicom i Velikokikindskim distriktom. Ova teritorijalna celina predstavljala je pokušaj utemeljenja političke i kulturne autonomije Srba na prostoru južne Ugarske.
Skupština iz 1848. godine u Sremskim Karlovcima održana je svega dva dana nakon što je mitropolit Josif Rajačić izabran za patrijarha u Kneževini Srbiji – čime je simbolično učvršćena veza između Srba u Monarhiji i onih u tada još uvek autonomnoj Kneževini. Taj događaj bio je prvi korak ka kasnijem oblikovanju ideje o jedinstvu Srba s obe strane Save i Dunava, a Rajačić je postao jedini čovek u srpskoj istoriji koji je istovremeno bio i patrijarh i politički vođa.
