U nekom obliku, hleb je verovatno jedina namirnica koja je prisutna kod većine naroda na kugli zemaljskoj. Mesopotamija je kolevka ječma i žita gde su se sistemski uzgajale ove žitarice za pečenje hleba. Hleb se pominje u Homerovim spisima, konzumiran u antičko doba, a na ovim prostorima, ima važnu egzistencijalnu ulogu. Hleb je namirnica svetkovine, od praznika i porodične trpeze, životno važan simbol mudrosti, gostoprimstva i plodnosti.
U organizaciji Nacionalnog saveta bunjevačke nacionalne manjine izložba hleba, koji se mesi od ovogodišnjeg roda pšenice, predstavlja završni svečani čin kojim se obeležava jedan od četiri nacionalna praznika kod Bunjevaca.
Najlepši hleb umesila je ove godine Ana Ivić, po odluci žirija.
Izložbu hleba, kruva, cipovki, upotpunila je postavka Muzeja Vojvodine koja je u zanimljivoj arheološkoj priči posetioce uvela u praistorijski gastronomski svet. Tako smo imali priliku da čujemo od kojih vrsta se pravio prvi hleb, kako je vatra sačuvala ugljenisana zrna na osnovu kojih danas naučnici otkrivaju tajne prošlih vremena, ali i kako se pravilo pivo.
Arheobotaničar Aleksandar Medović kao i svaki naučnik eksperimentiše sa biljkama, zrnima, i o ovoj temi, praistorijske pčenice, može da priča dugo, iznoseći niz zanimljivih činjenica, On je jedan od onih koji se, možda i jedini u Srbiji bavi projektima kao što je izučavanje i uzgoj starih vrsta pšenice od pre 9.000 godina.
Da je hleb amajlija govori i priča Alekse Zdravkovića, koji je 1912. pri polasku u Balkanske ratove odlučio da svoj prvi tain – hleb sačuva kao amajliju. Narednik Aleksa je preživeo balkanske ratove, Prvi svetski rat i uspeo da sačuva srećni tain. Ovo je ujedno i najstariji sačuvani hleb u Evropi, i danas se nalazi u Muzeju Ponišavlja.
